Kilka słów o legendach Z reguły się ich nie cierpi. Bez względu na to, czy jest to rodzeństwo ze strony ojca lub matki. Ciotki należą do osób, które są nie są mile widziane na weselach, pogrzebach czy chrzcinach, ale które wypada zaprosić. Charakteryzują się niekończącą gadaniną. Mają zdolność mówienia o wszystkim i wszystkich. Nawet w sytuacji, kiedy nie mają pojęcia na temat danego zagadnienia. Cecha charakterystyczna: ciotki wiedzą wszystko o wszystkich. Są skarbnicami informacji na temat całej rodziny. Wiedzą najlepiej, kto z kim, po co, na co i dlaczego. I najciekawsze jest też to, że ciotki potrafią wszystko załatwić. Znając słabe strony wszystkich domowników zawsze osiągną pożądany cel. Zazwyczaj są znienawidzone przez prawie każde dziecko w rodzinie (“Ale ty urosłeś!” i pytania o wszystkie wydarzenia), uwielbiają wpadać niezapowiedziane ku uciesze wszystkich domowników. Bardzo szybko oceniają zarówno wyposażenie mieszkania, jak i małżonkę lub małżonka siostry lub brata. Zachowują się zwykle trochę irytująco, ale cóż, jak to się mówi, rodziny się nie wybiera i trzeba się cieszyć że mamy taką. Wspólne zabawy i wspaniałe wakacje Niezapomniani towarzysze zabaw z dzieciństwa. Wielokrotnie zdarzało się, że dzieci w rodzinach wychowują się razem. Jak się razem nie chowają, to wielokrotnie wakacje są spędzane razem. Potem, po latach wspomina się te zabawy w domek na drzewie, czy Wyspę Piratów na polu u sąsiada. Pierwsze rodzicielskie kary zaliczone razem, pierwsze wycieczki. Dopiero w naszych czasach uznaje się kuzynów za krewnych i zakazuje się małżeństw między nimi z uwagi na bliskie pokrewieństwo. W poprzednich latach było inaczej. Szczególnie w Średniowieczu, kiedy dzieci uważane były wyłącznie za istoty umożliwiające zgarnięcie jak największych wpływów. Nierzadko zdarzało się, że kuzynowie byli zaręczani ze sobą, aby poprawić byt i nobilitację rodzin. Później skutkowało to wieloma chorobami genetycznymi. Kościół w ciągu całej swojej historii oficjalnie nie zgadzał się na aranżowanie takich małżeństw. Jednakże zaskakująco często rodziny, zarówno szlacheckie i królewskie, dostawały dyspensę od kolejnych papieży. Najbardziej znanym przykładem w historii Europy jest rodzina Habsburgów w Austrii, począwszy od XVII wieku. Cechą charakterystyczną była wysunięta dolna szczęka i pełna dolna warga. Efekt – wiecznie niezamknięte usta. Innym przykładem może być historia Hiszpanii w Średniowieczu. ajważniejsi w hierarchii W niejednej rodzinie najważniejsze “osoby” ze wszystkich domowników. Niejednokrotnie wiele planów wakacyjnych jest układanych pod kątem zwierzaków. Są najbardziej rozpieszczone, rozbawione i najbardziej zadbane z całej rodziny. W większości domów dominują psy. Ich rodowód sięga czasów neolitu, kiedy mieszkańcy osad potrzebowali ochrony przez wilkami i innymi zagrożeniami tamtych czasów. W starożytnej Grecji I Rzymie raczej nie ma wielu przekazów na temat zwierząt domowych, jednak ruiny Pompejów dają nam pewną wskazówkę. W Średniowieczu zapomniano o zwierzętach domowych. Trzymano psy, ale bardziej były one jako strażnicy, nie były otaczane specjalną opieką. Często natomiast były wykorzystywane w celach testowania żywności pod kątem zawartości trucizn. Psy, jako pupilki domowe, wróciły w okolicach XIX, kiedy modne stało się trzymanie małych psów. Eksperymenty z rasami i formowanie nowych ras rozpoczęło się pod koniec XIX wieku.